dinsdag 18 september 2012

Combineren werk en gezin kan prima

Het combineren van werk en gezin kan op sommige momenten best pittig zijn, maar ik wil ook graag de nadruk leggen op het feit dat het gewoon kan. Althans voor mij, mijn man en ons gezin.

Ik werk op dit moment 32 uur per week, mijn man werkt 36 uur per week in onregelmatige dienst. Samen hebben we drie kinderen, die nu alledrie naar school gaan. Met behulp van een oma die oppast en daarin flexibel wil zijn en drie leuke oppasmeisjes (die we soms ’s avonds vragen) komen wij de weken goed door. Heel af en toe moeten we op het laatste moment nog een beroep doen op één van mijn zussen. Ik ben heel tevreden hoe wij de opvang hebben kunnen regelen, daardoor ga ik met een gerust hart naar mijn werk.

Vanochtend zei mijn dochter nog dat ze het zo jammer vind dat ze niet meer naar de BSO gaat. We hadden tot de zomervakantie één dag per week officiële opvang, maar door de stijgende kosten en de mogelijkheid om het anders te organiseren hebben we gekozen de BSO op te zeggen. Tot mijn spijt kan ik eerlijk zeggen. Onze dochter vond het er heerlijk, er was voldoende speelmateriaal aanwezig, veel vriendinnetjes en goede leiding. Onze zoon vond het echter niet zo heel erg dat hij niet meer naar de BSO hoeft, hij is bijna acht en zou dan naar de 8+ opvang gaan. Dus mogelijk was hij al wat uitgekeken op de speelmogelijkheden op de BSO voor 8-. De jongste ging tot de zomer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Ik vind het heerlijk om te werken en me op die manier te ontwikkelen. Ik ben ambitieus en kan echt genieten van mijn werk. Een moeilijke klus tot een goed einde brengen, een collega weer zo motiveren dat hij weer beter in zijn vel zit en daardoor beter gaat presteren, een presentatie of speech geven en die kick achteraf, weten wat er leeft en zorgt dat het werkt in de organisatie. Het zijn de dingen op mijn werk waar ik enorm veel energie van krijg.

Nu klinkt dit allemaal heel gemakkelijk, maar ook ik heb twijfels gehad en zo heel af en toe spelen ze nog wel eens op. Tot enkele maanden geleden werkte ik fulltime (36 uur per week), waarbij ik ook regelmatig de avonden weg was en als ik heel eerlijk ben; ik maakte regelmatig werkweken van meer dan 36 uur. Het feit dat ik veel avonden weg was, gaf mij onrust en daardoor de kinderen ook. Ik waardeer het dat ik nu ’s avonds meer thuis ben, waardoor ik de tijd kan nemen voor het voorlezen van een verhaaltje en het helpen van de oudste met lezen.

De clubjes van de kinderen is nog wel iets waar ik tegenop zie. Nu hebben we voetbal en zwemmen, maar het aantal clubjes zal toenemen wanneer de kinderen groter zijn en alledrie één of meer clubjes hebben. Maar dat is een uitdaging voor later. Nu ben ik een heel gelukkig en tevreden carrièremoeder!

1 opmerking:

  1. Hoi, kwam via de mamablogs op je blog terecht. En ik wilde toch even opmerken dat ik het frappant vind dat je naar je werk gaan en schuldgevoel ik één zin noemt. Hoezo zou dat de omhoek moeten komen. Uiteraard wil je als moeder werken en jezelf ontwikkelen. Dat is ook een voorbeeld voor je kinderen. Geen enkele vader zou zich ook maar een seconde schuldig voelen. Die ziet het als een plicht om te werken voor het gezin. Zelf werk ik minder en ben ik waarschijnlijk wat minder ambitieus, maar dan heb ik wel meer tijd om te bloggen (-:
    Succes met je carrière!

    BeantwoordenVerwijderen