dinsdag 3 januari 2012

Ochtendritueel

Op het moment dat ik op mijn werk verschijn, heb ik soms het idee er al een hele marathon op te hebbben zitten. Ik heb dan net twee-en half uur topsport achter de rug, die helaas meestal niet helemaal vlekkeloos verloopt. 's Ochtends hebben we een strak schema om alles op tijd klaar te hebben, de tussentijden geven precies aan of we wat sneller moeten lopen of even wat meer kunnen joggen.

Om half zeven gaat mijn wekker en dan zou ik er verstandig aan doen er meteen uit te komen. Maar omdat ik steevast de avond ervoor net te laat naar bed ben gegaan, vind ik het uit bed komen lastig. Maar uiterlijk om tien over half zeven sta ik naast mijn bed om me snel te douchen, aan te kleden en op te maken. Dat laatste vraagt overigens steeds meer tijd en aandacht. Terwijl ik me aankleed mogen de kinderen in het grote bed nog even tv kijken tot zeven uur. Dat kan hele lieve taferelen oplevern, waarbij ze ontzettend schattig in hun pyjamaatjes gezellig naast elkaar liggen met de knuffels erbij. Maar dat kan ook oorlog opleveren, want 'ik heb minder deken', 'hij schopt mij', 'ze ligt ervoor'. Lief of niet, om zeven uur moeten ook de kinderen zich gaan aankleden. Daar begint de de marathon, mezelf aankleden was de warming up.

De kleding die ik heb klaargelegd willen ze niet aan. Maar zelf kiezen vinden ze ook lastig, die broek zit niet lekker en het liefst willen ze net die trui aan die in de was zit. Terwijl ik met de één bezig ben, maken de andere twee ruzie. Haren doen en dan naar beneden. Graag wil ik om tien voor half acht beneden zijn, dan is er misschien nog een kans dat ik een blik kan werpen in de krant.

Beneden maak ik het ontbijt klaar en terwijl de kinderen eten, maak ik de lunchtrommeltjes klaar. Natuurlijk niet zonder discussie wat vandaag het tienuurtje gaat worden en wat er op het brood gaat. Hetgeen ze vorige week nog graag meenamen, kan deze week echt niet. Terwijl de kinderen nog wat tekenen, ruim ik de ontbijtboel op. Vanmiddag wil ik niet graag in deze rommel thuiskomen. Dan is het weer een volgende tussentijd te halen, we moeten opschieten om tanden te gaan poetsen. Uiterlijk tien voor acht naar boven, drie mondjes poetsen en snel nog even de rommel wat wegwerken.

Om acht uur gaan we jassen en schoenen aandoen. Dat klinkt heel eenvoudig, maar op één of andere manier is deze fase van de marathon het zwaarste. Er wordt geweigerd om schoenen aan te doen of opeens hebben ze hulp nodig bij het aandoen van hun jas. O jee, de gymtas moet nog snel gepakt worden. Snel, snel, snel en meestal met met wat gemopper lukt het toch om weer op tijd in de auto te zitten.

Dan de laatste fase van de marathon: kinderen naar de klas brengen. Maar na het zwaartepunt van in de auto stappen is dit meestal goed te doen. Afscheid nemen, nog een extra kus, nog een extra knuffel. 'Mag vanmiddag een vriendinnetje komen spelen?' 'Wil je nog even kijken naar mijn werkje?' 'Ik wil niet dat je gaat.' 'Ja, mama moet werken.' En ja hoor, op het moment dat ik de school uitloop heb ik wederom bijna de finisch gehaald. Maar dan is het stukje naar mijn werk rijden mijn cooling down, om daarna lekker fris en fruitig op het werk te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen